సంగం యుగం

ప్రాచీన దక్షిణ భారతదేశ చరిత్రలో తమిళ సంస్కృతి వికసించిన కాలాన్ని సంగం యుగం అంటారు. ఈ కాలం సుమారుగా క్రీస్తు పూర్వం 300 నుండి క్రీస్తు శకం 300 వరకు కొనసాగింది.

• సంగం అంటే ఏమిటి?:
  1. 'సంగం' అంటే కవులు, పండితుల కలయిక లేదా మహాసభ.
  2. తమిళ పండితులు ఒకే చోట చేరి గొప్ప సాహిత్య రచనలు చేశారు.
  3. ఈ సాహిత్య సభలను పాండ్య రాజులు ఎంతగానో ఆదరించి పోషించారు.
• ముఖ్యమైన ప్రాంతం (తమిళకం):
  1. ఈ నాగరికత దక్షిణాన కన్యాకుమారి నుండి ఉత్తరాన తిరుపతి కొండల వరకు విస్తరించింది.
  2. ఈ ప్రాంతాన్ని ప్రాచీన కాలంలో 'తమిళకం' అని పిలిచేవారు.
  3. ఈ కాలంలో చేర, చోళ, పాండ్య అనే మూడు ప్రధాన రాజ్యాలు పాలించాయి.

పాండ్య రాజుల సహాయంతో తమిళ కవులు మూడు పెద్ద సాహిత్య సభలను ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. వీటి ద్వారా అమూల్యమైన తమిళ సాహిత్యం పుట్టింది.

• మొదటి సంగం సభ:
  1. ఇది ప్రాచీన మధురై నగరంలో జరిగింది.
  2. ఈ సభకు అగస్త్య మహర్షి అధ్యక్షత వహించారు.
  3. దురదృష్టవశాత్తు ఈ మొదటి సభ నాటి పుస్తకాలు ఏవీ ప్రస్తుతం మనకు లభించలేదు.
• రెండవ సంగం సభ:
  1. ఈ సభ కపటపురం అనే తీర నగరంలో జరిగింది.
  2. ప్రారంభంలో అగస్త్యుడు, ఆ తర్వాత ఆయన శిష్యుడు తొల్కాప్పియర్ అధ్యక్షత వహించారు.
  3. ఈ సభ నుండి 'తొల్కాప్పియం' అనే ఒకే ఒక్క ప్రాచీన వ్యాకరణ గ్రంథం మాత్రమే లభించింది.
• మూడవ సంగం సభ:
  1. ఇది ఆధునిక ఉత్తర మధురై నగరంలో జరిగింది.
  2. ఈ సభకు నక్కీరర్ అనే గొప్ప పండితుడు అధ్యక్షత వహించారు.
  3. నేడు మనకు దొరుకుతున్న సంగం సాహిత్యమంతా ఈ మూడవ సభకు చెందినదే.

సంగం కాలంలో తమిళ ప్రాంతాన్ని పాలించిన ముగ్గురు గొప్ప రాజులను 'మువేందర్లు' అని పిలుస్తారు. వారే చేర, చోళ, పాండ్య రాజులు.

• చేర రాజ్యం (కేరళ ప్రాంతం):
  1. చేర రాజ్యానికి రాజ చిహ్నం విల్లు మరియు బాణం.
  2. వీరి రాజధాని వంజి (కరూర్).
  3. ముజిరిస్, తొండి వీరి ముఖ్యమైన సముద్ర ఓడరేవులు.
• చోళ రాజ్యం (కావేరి పరీవాహక ప్రాంతం):
  1. చోళ రాజ్యానికి రాజ చిహ్నం పులి.
  2. వీరి లోతట్టు రాజధాని ఉరైయూరు, తీర రాజధాని పుహార్ (కావేరిపట్టణం).
  3. ఉరైయూరు నగరం నాణ్యమైన నూలు వస్త్రాలకు దేశవ్యాప్తంగా పేరుగాంచింది.
• పాండ్య రాజ్యం (దక్షిణ తమిళనాడు):
  1. పాండ్య రాజ్యానికి రాజ చిహ్నం చేప (రెండు చేపలు).
  2. వీరి రాజధాని వైగై నది ఒడ్డున ఉన్న మధురై నగరం.
  3. కొర్కై వీరి ప్రధాన ఓడరేవు; ఇది విలువైన ముత్యాల వేటకు ప్రపంచ ప్రసిద్ధి చెందింది.

చేర రాజులు నేటి కేరళ మరియు పశ్చిమ తమిళనాడు ప్రాంతాలను పాలించారు. పశ్చిమ దేశాలతో వీరు భారీగా మిరియాల వాణిజ్యం చేశారు.

• ప్రారంభ పాలకులు:
  1. ఉదియంజేరల్ చేర రాజులలో మొదటి ప్రముఖుడు.
  2. మహాభారత కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో సైనికులందరికీ ఈయన భోజనం పెట్టాడని కథలు చెబుతాయి.
• గొప్ప పాలకుడు - శెంగోట్టువన్ (ఎర్ర చేరన్):
  1. శెంగోట్టువన్ చేర రాజులలో అత్యంత శక్తివంతుడు.
  2. ఇతడు ఉత్తర భారతదేశంపై దండెత్తి గంగా నది వరకు వెళ్లాడని సంగం సాహిత్యం చెబుతుంది.
  3. కన్నగి గౌరవార్థం 'పత్తిని పూజ' లేదా పతివ్రతా ఆరాధనను ఇతడే ప్రారంభించాడు.
  4. కన్నగి విగ్రహం తయారీ కోసం హిమాలయాల నుండి స్వయంగా రాతిని తెప్పించాడు.
• రోమన్ వాణిజ్య కేంద్రం:
  1. చేర రేవు అయిన ముజిరిస్‌లో రోమన్లు రెండు సైనిక విభాగాలను ఉంచారు.
  2. రోమన్ చక్రవర్తి అగస్టస్ గౌరవార్థం ముజిరిస్‌లో ఒక ఆలయం కూడా నిర్మించారు.

సారవంతమైన కావేరి నది డెల్టా ప్రాంతాన్ని పాలించినవారు ప్రాచీన చోళులు. వ్యవసాయం, విదేశీ వాణిజ్యంలో వీరు ముందంజలో ఉన్నారు.

• తొలి పాలకులు మరియు రాజధాని:
  1. ఎలార అనే తొలి చోళ రాజు శ్రీలంకపై దండెత్తి 50 ఏళ్ల పాటు పాలించాడు.
  2. చోళుల ప్రాంతాన్ని 'చోళమండలం' (కోరమాండల్) అని పిలిచేవారు.
• గొప్ప పాలకుడు - కరికాల చోళుడు:
  1. కరికాలుడు అంటే 'కాలిన కాలు కలవాడు' అని అర్థం; ఇతడు చోళులలో అత్యంత గొప్ప చక్రవర్తి.
  2. వెన్ని యుద్ధంలో చేర, పాండ్య రాజులతో పాటు మరో 11 మంది సామంతులను ఒంటరిగా ఓడించాడు.
  3. వాహిపెరందలై యుద్ధంలో 9 మంది చిన్న పాలకుల కూటమిని మట్టికరిపించాడు.
• ప్రజా సంక్షేమ పనులు:
  1. కావేరి నదిపై 160 కిలోమీటర్ల పొడవైన 'కల్లణై' రాతి ఆనకట్టను నిర్మించాడు.
  2. ఈ ఆనకట్ట నిర్మాణం కోసం శ్రీలంక నుండి 12,000 మంది ఖైదీలను తెచ్చాడు.
  3. పుహార్ (కావేరిపట్టణం) అనే ప్రసిద్ధ ఓడరేవు నగరాన్ని నిర్మించి వర్ధిల్లేలా చేశాడు.

పాండ్యులు దక్షిణ తమిళనాడులోని వైగై, తామ్రపర్ణి నదీ లోయలను పాలించారు. వీరు విద్యకు, కళలకు పెద్దపీట వేశారు.

• చారిత్రక ప్రస్తావనలు:
  1. గ్రీకు రాయబారి మెగస్తనీస్ తన 'ఇండికా' గ్రంథంలో పాండ్య రాజ్యం గురించి రాశాడు.
  2. ఈ రాజ్యాన్ని హెరకిల్స్ కుమార్తె పాలించిందని, ఇది ముత్యాలకు పేరొందిందని తెలిపాడు.
  3. రామాయణం, మహాభారతాలలో కూడా పాండ్యుల ప్రస్తావన కనిపిస్తుంది.
• గొప్ప రాజు - నెడుంజెలియన్:
  1. తలైయాలంగానం యుద్ధంలో చేర, చోళ మరియు ఐదుగురు చిన్న రాజులను ఓడించాడు.
  2. అందుకే ఇతనికి 'తలైయాలంగానం నెడుంజెలియన్' అనే బిరుదు వచ్చింది.
  3. ప్రసిద్ధ తమిళ కావ్యం శిలప్పదికారం కథ ఈయన కాలంలోనే జరిగింది.
  4. కోవలన్‌కు అన్యాయంగా మరణశిక్ష విధించినందుకు పశ్చాత్తాపంతో సింహాసనంపైనే ప్రాణాలు వదిలాడు.
• విదేశీ దౌత్యం:
  1. రోమన్ చక్రవర్తి అగస్టస్ ఆస్థానానికి పాండ్య రాజులు దౌత్య రాయబారులను పంపారు.

సంగం కాలంలో రాచరిక పాలన కొనసాగింది. రాజు నిరంకుశంగా కాకుండా ధర్మబద్ధంగా ప్రజలను కన్నబిడ్డల వలె పాలించేవాడు.

• రాజు పదవి మరియు బిరుదులు:
  1. రాజరికం వంశపారంపర్యంగా ఉండేది; పెద్ద కుమారుడు గద్దెనెక్కేవాడు.
  2. రాజును కో, మన్నన్, వేందన్, కొరవన్, ఇరైవన్ అని గౌరవంగా పిలిచేవారు.
  3. రాజ సభను 'అవై' (Avai) అని పిలిచేవారు.
• ఐదుగురు ముఖ్య మంత్రుల మండలి (పంచ మహాసభ):
  1. రాజుకు పాలనలో సహాయపడటానికి ఐదు రకాల అధికారులు ఉండేవారు:
  2. అమైచ్చార్: మంత్రులు
  3. పురోహితార్: పూజారులు / మత సలహాదారులు
  4. సేనాపతియార్: సైన్యాధ్యక్షులు
  5. దూతార్: రాయబారులు
  6. ఒరార్: గూఢచారులు.
• రాజ్య పాలనా విభాగాలు:
  1. రాజ్యాన్ని మండలం లేదా నాడు (రాష్ట్రం)గా విభజించారు.
  2. ఊర్ అంటే సాధారణ చిన్న గ్రామం.
  3. పేరూర్ అంటే పెద్ద గ్రామం, సిరూర్ అంటే చిన్న పల్లెటూరు.
  4. పట్టణం అంటే తీరప్రాంత పట్టణం, చేరి అంటే ఊరి శివారు ప్రాంతం.

సంగం కాలపు ప్రజలు మరియు రాజులు యుద్ధాలలో ధైర్యసాహసాలను ప్రదర్శించడాన్ని అత్యున్నత గౌరవంగా భావించారు.

• చతురంగ బలాలు:
  1. సైన్యంలో కాలిబాట సైనికులు, రథాలు, గుర్రాలు, ఏనుగులు ఉండేవి.
  2. గుర్రాలు, ఏనుగులను యుద్ధాల్లో విస్తారంగా ఉపయోగించారు.
  3. సైనిక స్థావరాన్ని 'పడైవీడు' అని పిలిచేవారు.
• వీర పూజ మరియు నడుకల్ (వీరగల్లు):
  1. యుద్ధంలో వీరమరణం పొందిన సైనికులను దేవుళ్లుగా పూజించేవారు.
  2. చనిపోయిన వీరుని జ్ఞాపకార్థం సమాధిపై నాటే రాతిని 'నడుకల్' (Hero Stone) అనేవారు.
  3. ఈ రాళ్లపై ఆ వీరుడి పేరు, ఆయన చూపిన పరాక్రమాన్ని చెక్కేవారు.
• యుద్ధ నియమాలు:
  1. యుద్ధాన్ని ఎల్లప్పుడూ ఆవులను అపహరించడం లేదా రక్షించడంతో ప్రారంభించేవారు.
  2. పసిపిల్లలు, స్త్రీలు, వృద్ధులు, పూజారులు, రోగులపై దాడి చేయడం పూర్తిగా నిషిద్ధం.
  3. యుద్ధంలో వెన్నుచూపడం లేదా వెనుక గాయం తగలడం తీవ్ర అవమానంగా భావించేవారు.

సంగం రాజ్యాలు బలంగా ఉండటానికి భూమి శిస్తు మరియు విదేశీ వాణిజ్య సుంకాలు ప్రధాన ఆదాయ వనరులుగా నిలిచాయి.

• పన్నుల పేర్లు మరియు రకాలు:
  1. కరై (Karai): రైతులు ప్రభుత్వానికి చెల్లించే ప్రధాన భూమి శిస్తు.
  2. ఇరై (Irai): సామంతులు లేదా ఓడిపోయిన రాజులు చెల్లించే కప్పం లేదా యుద్ధ లూటీ.
  3. ఉల్గు (Ulgu): ఓడరేవులు మరియు రోడ్లపై వసూలు చేసే కస్టమ్స్ డ్యూటీ లేదా రహదారి పన్ను.
  4. ఇరావు (Iravu): అత్యవసర సమయాల్లో రాజు ప్రజల నుండి అడిగి తీసుకునే అదనపు పన్ను.
• పన్నుల విభాగం మరియు అధికారులు:
  1. వారియం (Variyam): పన్నులు వసూలు చేసే పరిపాలనా విభాగం.
  2. వారియార్ (Variyar): ప్రజల నుండి పన్నులు సేకరించే ప్రభుత్వ అధికారి.
• భూసార వైభవం:
  1. కావేరి డెల్టా భూములు ఎంతో సారవంతమైనవిగా పేరుగాంచాయి.
  2. 'ఒక ఏనుగు పడుకోవడానికి సరిపడేంత భూమిలో ఏడుగురు మనుషులకు సరిపడా ఆహారాన్ని పండించవచ్చు' అని సంగం కవులు వర్ణించారు.

సంగం ప్రజలు భూభాగాన్ని ప్రకృతి సహజ సిద్ధంగా ఐదు రకాలుగా వర్గీకరించారు. వీటిని 'ఐంతిణై' (Five Tinais) అంటారు. ఒక్కో నేలకు ప్రత్యేక దేవుడు, వృత్తి ఉన్నాయి.

• కురింజి (కొండలు మరియు అటవీ ప్రాంతం):
  1. ప్రజల వృత్తి: వేట మరియు తేనె సేకరణ.
  2. ఆరాధ్య దైవం: మురుగన్ (సుబ్రహ్మణ్య స్వామి).
  3. నివాసులు: కురవర్, వెటర్.
• ముల్లై (పచ్చిక బయళ్ళు మరియు అడవులు):
  1. ప్రజల వృత్తి: పశుపోషణ మరియు పాడి పరిశ్రమ.
  2. ఆరాధ్య దైవం: మాయోన్ (విష్ణువు లేదా శ్రీకృష్ణుడు).
  3. నివాసులు: ఆయర్, ఇదైయార్.
• మరుతం (సారవంతమైన వ్యవసాయ భూములు):
  1. ప్రజల వృత్తి: నాగలితో వరి పంట సాగు చేయడం.
  2. ఆరాధ్య దైవం: ఇందిరన్ (వర్ష దేవుడు ఇంద్రుడు).
  3. నివాసులు: ఉళవర్, వెల్లాలర్.
• నెయ్తల్ (సముద్ర తీర ప్రాంతం):
  1. ప్రజల వృత్తి: చేపల వేట మరియు ఉప్పు తయారీ.
  2. ఆరాధ్య దైవం: వరునన్ (సముద్ర దేవుడు వరుణుడు).
  3. నివాసులు: పరతవర్, వలయర్.
• పాలై (ఎడారి లేదా బీడు భూమి):
  1. ప్రజల వృత్తి: దోపిడీలు మరియు పశువుల దొంగతనం.
  2. ఆరాధ్య దైవం: కొట్రవై (దుర్గాదేవి/యుద్ధ దేవత).
  3. నివాసులు: ఎయినార్, మరవర్.

ఉత్తర భారతదేశం లాగా ఇక్కడ నాలుగు వర్ణాల వ్యవస్థ ప్రారంభంలో కఠినంగా లేదు. సమాజం ప్రధానంగా వృత్తుల ఆధారంగా విడివడి ఉంది.

• ముఖ్యమైన సామాజిక వర్గాలు:
  1. అరసర్: పాలక లేదా రాచరిక వర్గం.
  2. అంతణార్: పూజారులు మరియు మత పెద్దలు; సమాజంలో వీరికి ఉన్నత గౌరవం ఉండేది.
  3. వణిగర్: వర్తక వ్యాపారాలు చేసే ధనిక వ్యాపార వర్గం.
  4. వెల్లాలర్: వ్యవసాయం చేసే రైతాంగం; వీరిలో భూస్వాములు, సాధారణ రైతులు ఉండేవారు.
• ధనిక, పేద తేడాలు:
  1. ధనవంతులు కాల్చిన ఇటుకలతో కట్టిన మేడలలో నివసించేవారు.
  2. పేదలు, శ్రామికులు పూరి గుడిసెల్లో జీవించేవారు.
  3. వ్యవసాయంలో రోజువారీ కూలీలను 'కడైసియర్' అని పిలిచేవారు.
• శ్రామిక తెగలు:
  1. పులయన్లు అనే వర్గం వారు తాటి ఆకులతో చాపలు, బుట్టలు అల్లేవారు.
  2. ఎయినార్లు వేటగాళ్లుగా, బాటసారులను దోచుకునేవారిగా ఉండేవారు.

సంగం కాలంలో మహిళలకు సమాజంలో మంచి గౌరవం, విద్యావకాశాలు లభించాయి. అయినప్పటికీ పితృస్వామ్య ఆంక్షలు కూడా ఉండేవి.

• మహిళా విద్య మరియు కవయిత్రులు:
  1. స్త్రీలు చక్కగా చదువుకునేవారు; తమ భావాలను కవిత్వంలో వ్యక్తపరిచేవారు.
  2. ఔవ్వైయార్, కాక్కైపాడినియార్, వెన్నికుయత్తియార్ వంటి దాదాపు 30 మందికి పైగా మహిళా కవయిత్రులు సంగం కవితలు రాశారు.
  3. వీరిలో 'ఔవ్వైయార్' అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందిన జ్ఞాన వృద్ధురాలు.
• వివాహ పద్ధతులు:
  1. ప్రేమ వివాహాలు సర్వసాధారణంగా జరిగేవి; పరస్పర ప్రేమను 'తిణై' భావనలో అంగీకరించారు.
  2. స్వయంవరం తరహాలో నచ్చిన వరుడిని ఎంచుకునే స్వేచ్ఛ యువతులకు ఉండేది.
• సతీసహగమనం మరియు వైధవ్యం:
  1. ఉన్నత రాచరిక కుటుంబాలలో భర్త చనిపోతే చితిలో దూకే 'తిప్పాయదల్' (సతీసహగమనం) పద్ధతి ఉండేది.
  2. విధవలకు పునర్వివాహాలు చాలా అరుదు; వారు చాలా సాదాసీదాగా, కఠిన నియమాలతో జీవించాల్సి వచ్చేది.

సంగం ప్రజలు ప్రకృతి శక్తులను, వీరులను మరియు స్వదేశీ తమిళ దేవుళ్లను ఎంతో భక్తిశ్రద్ధలతో పూజించారు.

• మురుగన్ - ప్రధాన దైవం:
  1. మురుగన్ లేదా సేయోన్ తమిళుల ఆదిమ మరియు ప్రధాన దేవుడు.
  2. మురుగన్ అంటే అందమైనవాడు, పరాక్రమవంతుడు అని అర్థం; ఈయనే నేటి సుబ్రహ్మణ్య స్వామి.
  3. ఆయన ఆయుధం 'వేల్' (బల్లెం); వాహనం నెమలి.
  4. మురుగన్ ఆలయాల్లో పూజారులు పూనకంతో చేసే నృత్యాన్ని 'వెరియాట్టం' అనేవారు.
• ఇతర దేవుళ్లు:
  1. మాయోన్ (శ్రీకృష్ణుడు/విష్ణువు), వేందన్ (ఇంద్రుడు), వరునన్ (వరుణుడు) లను పూజించారు.
  2. కొట్రవై అనే విజయ దేవతను (దుర్గ రూపం) యుద్ధానికి వెళ్లే ముందు ఆరాధించేవారు.
• ఉత్తర భారత ప్రభావం:
  1. వేద బ్రాహ్మణుల రాకతో యజ్ఞాలు చేయడం ప్రారంభమైంది.
  2. క్రీ.శ. ప్రారంభ శతాబ్దాలలో జైన మరియు బౌద్ధ మతాలు కూడా తమిళనాట విస్తరించాయి.

సంగం ప్రజల ఆర్థిక జీవనానికి వ్యవసాయం పట్టుకొమ్మ కాగా, వివిధ చేతివృత్తులు ప్రజలకు ఉపాధిని అందించాయి.

• వ్యవసాయం మరియు పంటలు:
  1. వరి ప్రధాన ఆహార పంట; చెరకు, రాగులు, పత్తి, మిరియాలు విస్తారంగా పండించారు.
  2. కావేరి నది డెల్టా వ్యవసాయానికి వెన్నెముకగా నిలిచింది.
  3. చెరువులు, బావులు, కాలువల ద్వారా నీటిపారుదల సౌకర్యాలు కల్పించారు.
• చేనేత పరిశ్రమ (నూలు వస్త్రాలు):
  1. నూలు వస్త్రాల తయారీలో తమిళులు అద్భుత ప్రతిభ చూపారు.
  2. ఉరైయూరు, మధురై ప్రముఖ వస్త్ర ఉత్పత్తి కేంద్రాలుగా వర్ధిల్లాయి.
  3. పాము కుబుసం లాగా, ఆవిరి లాగా అత్యంత సన్నగా ఉండే పట్టు, నూలు వస్త్రాలను వీరు నేసేవారని సంగం పద్యాలు వర్ణించాయి.
• ఇతర ముఖ్య వృత్తులు:
  1. కొర్కై వద్ద ముత్యాల వేట, సముద్రంలో శంఖాలు సేకరించడం.
  2. ఇనుముతో కత్తులు, బాణాలు తయారుచేసే కమ్మరి పని.
  3. బంగారం, వెండి ఆభరణాల తయారీ మరియు కుమ్మరి పని.

సంగం కాలంలో వర్తక వాణిజ్యాలు అత్యున్నత శిఖరాలకు చేరాయి. రోమన్ సామ్రాజ్యంతో జరిగిన విదేశీ వాణిజ్యం తమిళ రాజ్యాలకు అపార సంపదను తెచ్చిపెట్టింది.

• అంతర్గత వాణిజ్యం (వస్తుమార్పిడి):
  1. గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో వస్తుమార్పిడి పద్ధతి (Barter System) ద్వారా వ్యాపారం జరిగింది.
  2. ఉప్పును అమ్మి ధాన్యాన్ని కొనుగోలు చేసేవారు; ఉప్పు వ్యాపారులను 'ఉమనార్' అనేవారు.
  3. సంతలు ఉదయం పూట జరిగితే 'నాళంగడి' అని, సాయంత్రం జరిగితే 'అల్లంగడి' అని పిలిచేవారు.
• ప్రధాన ఓడరేవులు:
  1. పశ్చిమ తీరం (చేర): ముజిరిస్, తొండి.
  2. తూర్పు తీరం (చోళ, పాండ్య): పుహార్ (కావేరిపట్టణం), కొర్కై, అరికమేడు.
• యవనులు (విదేశీయులు):
  1. గ్రీకులు, రోమన్లను తమిళులు 'యవనులు' అని పిలిచేవారు.
  2. యవనులు పెద్ద నౌకల్లో బంగారం తెచ్చి, దానికి బదులుగా భారతీయ మిరియాలను కొనుగోలు చేసి తీసుకెళ్లేవారు.
  3. అందుకే నల్ల మిరియాలకు 'యవనప్రియ' అనే పేరు వచ్చింది.

తమిళ భాషలో మనకు దొరుకుతున్న అత్యంత ప్రాచీనమైన మరియు ప్రామాణికమైన గ్రంథం తొల్కాప్పియం.

• రచయిత మరియు కాలం:
  1. దీనిని తొల్కాప్పియర్ అనే మహర్షి రచించారు.
  2. ఈయన అగస్త్య మహర్షి పన్నెండు మంది ప్రధాన శిష్యులలో ఒకరు.
  3. ఇది రెండవ సంగం సభ కాలంలో రాయబడింది.
• గ్రంథంలోని విభాగాలు:
  1. ఇందులో మొత్తం మూడు ముఖ్యమైన విభాగాలు (అధికారాలు) ఉన్నాయి:
  2. ఎళుత్తు అధికారం: అక్షరాలు, శబ్దాల అధ్యయనం (వర్ణమాల).
  3. సొల్ అధికారం: పదాలు, వాక్యాల నిర్మాణం (వ్యాకరణం).
  4. పొరుళ్ అధికారం: కవిత్వ నియమాలు, ప్రజల సామాజిక జీవనం, ప్రేమ మరియు యుద్ధం.
• చారిత్రక విలువ:
  1. ఇది కేవలం వ్యాకరణ పుస్తకం మాత్రమే కాదు.
  2. ఆనాటి కులాలు, ఆచారాలు, ఐదు నేలల పద్ధతి (తిణై) గురించి తెలిపే సామాజిక దర్పణం.

మూడవ సంగం సభలో రచించబడిన పద్యాలను ఎనిమిది పెద్ద సంకలనాలుగా కూర్చారు. వీటిని 'ఎట్టుత్తొగై' (Eight Anthologies) అంటారు.

• కవితల వర్గీకరణ (అగం మరియు పురం):
  1. అగం (అహం): వ్యక్తిగత అంతరంగ భావాలు, శృంగారం, ప్రేమను తెలిపే కవితలు.
  2. పురం: బహిరంగ జీవితం, ధైర్యం, యుద్ధం, దానగుణం మరియు రాజుల పరాక్రమాన్ని తెలిపే కవితలు.
• ఎనిమిది సంకలనాల పేర్లు:
  1. నట్రినై (ప్రేమ కవితలు)
  2. కురురొగై (చిన్న ప్రేమ గేయాలు)
  3. ఐంగురునూరు (వివిధ ప్రాంతాల 500 చిన్న పద్యాలు)
  4. పదిట్రుప్పత్తు (చేర రాజుల పరాక్రమాన్ని కీర్తించే 10 పద్యాల సంకలనం)
  5. పరిపాడల్ (దేవుళ్లను స్తుతించే భక్తి గీతాలు)
  6. కలిత్తొగై (కలి ఛందస్సులో రాసిన ప్రేమ పద్యాలు)
  7. అగనానూరు (400 దీర్ఘ శృంగార కవితలు)
  8. పురనానూరు (400 వీరత్వ, యుద్ధ పద్యాలు).
• చారిత్రక ప్రాధాన్యం:
  1. పురనానూరు మరియు పదిట్రుప్పత్తు గ్రంథాలు ఆనాటి రాజకీయ చరిత్రను తెలుసుకోవడానికి ఎంతగానో ఉపయోగపడుతున్నాయి.

సంగం సాహిత్యంలో పది పెద్ద కవితలు లేదా దీర్ఘ గేయాల సమాహారాన్ని 'పత్తుప్పాట్టు' (Ten Idylls) అని పిలుస్తారు.

• ప్రధాన గేయాలు మరియు విషయాలు:
  1. తిరుమురుగాట్రుప్పడై: నక్కీరర్ రచించిన మురుగన్ భక్తి కావ్యం; ఇది భక్తులకు మార్గదర్శనం చేస్తుంది.
  2. పొరునరాట్రుప్పడై: కరికాల చోళుని గొప్పతనాన్ని, దానగుణాన్ని వర్ణిస్తుంది.
  3. సిరుపాణాట్రుప్పడై & పెరుంపాణాట్రుప్పడై: సంగీత కళాకారుల జీవితాన్ని, రాజుల ఆతిథ్యాన్ని తెలుపుతాయి.
  4. మధురైక్కాంజి: మంగుడి మరుదనార్ రచించిన గ్రంథం; పాండ్య రాజధాని మధురై రాత్రింబవళ్ల వైభవాన్ని, నెడుంజెలియన్ పాలనను వివరిస్తుంది.
  5. పట్టిణప్పాలై: రుద్రంకన్ననార్ రచించిన గ్రంథం; చోళుల పుహార్ ఓడరేవులో జరిగే విదేశీ ఎగుమతులు, దిగుమతులను పూసగుచ్చినట్లు చెబుతుంది.
• రెండు ప్రధాన విభాగాలు (మేల్కణక్కు):
  1. ఎట్టుత్తొగై మరియు పత్తుప్పాట్టు రెండింటినీ కలిపి 'పదినెన్ మేల్కణక్కు' (18 ప్రధాన రచనలు) అంటారు.

సంగం కాలం చివరలో నీతిని, ధర్మాన్ని బోధించే 18 లఘు గ్రంథాలు వెలువడ్డాయి. వీటిని 'పదినెంకీళ్‌కణక్కు' (18 Minor Works) అంటారు.

• నీతి సాహిత్యం ఆవిర్భావం:
  1. సమాజంలో నైతిక విలువలను కాపాడటానికి ఈ గ్రంథాలు రాయబడ్డాయి.
  2. వీటిలో నాలడియార్, నాన్మణిక్కడిగై, ఇన్నా నార్పదు వంటి నైతిక పుస్తకాలు ఉన్నాయి.
• తిరుక్కురల్ - తమిళ వేదం:
  1. ఈ 18 గ్రంథాలలో అత్యంత గొప్పది, ప్రపంచ ప్రసిద్ధి చెందింది 'తిరుక్కురల్'.
  2. దీనిని తిరువళ్ళువర్ అనే మహనీయుడు రచించాడు.
  3. దీనిని 'తమిళ బైబిల్' లేదా 'పంచమ వేదం' (ఐదవ వేదం) అని పిలుస్తారు.
• తిరుక్కురల్ నిర్మాణం:
  1. ఇందులో మొత్తం 133 అధ్యాయాలు, 1330 కురల్స్ (చిన్న ద్విపద పద్యాలు) ఉన్నాయి.
  2. ఇది మూడు భాగాలుగా విభజించబడింది:
  3. అరమ్ (ధర్మం / నీతి)
  4. పొరుళ్ (అర్థం / రాజనీతి, సంపద)
  5. కామమ్ (కామం / ప్రేమ, దాంపత్యం).

తమిళ పంచ మహాకావ్యాలలో మొదటిది మరియు అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన విషాద ప్రేమ కావ్యం శిలప్పదికారం.

• రచయిత మరియు నేపథ్యం:
  1. దీనిని చేర రాజకుమారుడు, జైన సన్యాసి అయిన 'ఇళంగో అడిగల్' రచించాడు.
  2. ఇళంగో అడిగల్ ప్రసిద్ధ చేర రాజు శెంగోట్టువన్ సోదరుడు.
  3. 'శిలம்பு' అంటే పాదాలకు ధరించే గజ్జెల అందె అని అర్థం.
• కథా సారాంశం:
  1. చోళ దేశపు పుహార్ నగరానికి చెందిన కోవలన్, కన్నగి దంపతుల కథ ఇది.
  2. కోవలన్ మాధవి అనే నాట్యగత్తె ప్రేమలో పడి సర్వస్వం కోల్పోతాడు.
  3. చివరకు తప్పు తెలుసుకుని భార్య కన్నగితో కలిసి వ్యాపారం కోసం పాండ్యుల మధురై నగరానికి వస్తాడు.
  4. రాణి అందెను దొంగిలించాడనే తప్పుడు ఆరోపణతో పాండ్య రాజు నెడుంజెలియన్ కోవలన్‌కు మరణశిక్ష వేస్తాడు.
• కన్నగి ఆగ్రహం - పత్తిని ఆరాధన:
  1. కన్నగి తన రెండవ అందెను పగులగొట్టి భర్త నిర్దోషి అని నిరూపిస్తుంది.
  2. రాజు తప్పు తెలుసుకుని సింహాసనంపైనే ప్రాణాలు విడుస్తాడు.
  3. తీవ్ర ఆగ్రహంతో కన్నగి తన పాతివ్రత్య శక్తితో మధురై నగరాన్ని దహనం చేస్తుంది.
  4. ఈ కథ నుండే తమిళనాట 'పత్తిని' (పతివ్రత) ఆరాధన మొదలైంది.

శిలప్పదికారం తర్వాత తమిళ సాహిత్యంలో పేరొందిన ఇతర రెండు బౌద్ధ, జైన మహాకావ్యాలు ఇవి.

• మణిమేఖలై (బౌద్ధ కావ్యం):
  1. దీనిని మధురైకి చెందిన కూలవాణిగన్ 'శీత్తలై సత్తనార్' అనే ధాన్య వర్తకుడు రచించాడు.
  2. ఇది శిలప్పదికారం కావ్యానికి కొనసాగింపు (Sequel) కథ.
  3. కోవలన్ మరియు మాధవిల కుమార్తె అయిన 'మణిమేఖలై' ఈ కావ్యంలో ప్రధాన పాత్ర.
  4. ఆమె ప్రాపంచిక సుఖాలను వదిలి బౌద్ధ సన్యాసినిగా మారుతుంది.
  5. 'అక్షయపాత్ర' సహాయంతో పేదలు, ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నదానం చేసి వారి కష్టాలను తీరుస్తుంది.
• సీవగ సిందామణి (జీవక చింతామణి - జైన కావ్యం):
  1. దీనిని 'తిరుత్తక్కదేవర్' అనే జైన ముని రచించాడు.
  2. నాయకుడైన జీవకుడు ఎనిమిది మంది స్త్రీలను వివాహం చేసుకుని భోగభాగ్యాలు అనుభవిస్తాడు.
  3. చివరకు ప్రాపంచిక సుఖాలు అశాశ్వతమని తెలుసుకుని జైన సన్యాసిగా మారి మోక్షం పొందుతాడు.
• ఇతర కావ్యాలు:
  1. కుండలకేసి, వళయాపతి అనేవి మిగిలిన రెండు తమిళ పంచ మహాకావ్యాలు.

క్రీస్తు శకం 3వ శతాబ్దం చివరి నాటికి చేర, చోళ, పాండ్య రాజ్యాలు బలహీనపడి సంగం నాగరికత క్రమంగా ముగిసింది.

• పతనానికి కారణాలు:
  1. రోమన్ సామ్రాజ్యం పతనం కావడంతో భారత్‌తో జరిగే లాభసాటి సముద్ర వాణిజ్యం బాగా క్షీణించింది.
  2. చేర, చోళ, పాండ్య రాజులు నిరంతరం పరస్పరం అంతర్యుద్ధాలు చేసుకుని ఆర్థికంగా నాశనమయ్యారు.
• కళభ్రుల ఆక్రమణ (చీకటి యుగం):
  1. క్రీ.శ. 300 నుండి క్రీ.శ. 600 వరకు తమిళ దేశాన్ని 'కళభ్రులు' అనే స్థానిక తెగ పాలించింది.
  2. వీరి పాలనా కాలాన్ని తమిళ చరిత్రలో 'చీకటి యుగం' (Dark Age) అని కొందరు చరిత్రకారులు పిలుస్తారు.
  3. కళభ్రులు బౌద్ధ, జైన మతాలను ఆదరించారు; బ్రాహ్మణులకు గతంలో ఇచ్చిన భూదానాలను రద్దు చేశారు.
• కొత్త శకం ప్రారంభం:
  1. క్రీ.శ. 6వ శతాబ్దం చివరలో పల్లవులు (సింహవిష్ణువు) మరియు పాండ్యులు (కడుంగోన్) కలిసి కళభ్రులను ఓడించారు.
  2. దీంతో తమిళనాట పల్లవులు, మధ్యయుగ పాండ్యుల నూతన శకం మొదలైంది.